De Dijkdichters

Bewolkt

Een grijze massa wolkt in mij
zwaarte daalt neer over mijn leven
Spijt en verdriet om veel wat is verloren
weinig moed om voort te gaan
De verte wenkt maar ik lig aan de kade
met ketenen gebonden door verleden leed
De uren schrijden zinloos voort
ik sleep me door de dagen
De wolkenhemel lijkt niet op te klaren
een bui stort ongehuilde tranen

Maar toch is daar altoos het weten:
zelfs deze doem gaat weer voorbij
Ook dit zal ik te boven komen
mijn ziel weer sterk en blij

© Igna Geveke, 2025

Doolhof

Voorgoed is mij de draad ontvallen
verloren in de tijd
ik raak hem steeds opnieuw weer kwijt
waarheen toch leidt mijn weg
ik kan het niet verklaren
waarom ik telkens weer
terugkom waar ik nieuw begon
toch zou ik alles overziende
van voor af aan
mijn leven willen overdoen
als ik maar kon

© Igna Geveke, 2024

Herfstlandschap

Hoe heerlijk is het toeven in de herfst
als alles nabloeit in de matte zon
en glinsterende webben
zachtjes wiegen in de najaarswind

Als zoete verzadigde geuren van overrijp ooft
mijn zintuigen strelen, terwijl ik mij bezin
op komende tijden en eerste rillingen
van winterkou bespeur

Wanneer vuurtjes branden van gevallen blad,
de laatste trekvogels zich aarzelend opmaken
voor verre reizen, en ik door mistflarden peinzend
staar naar een stervende bloedrode zon
en een bleke opkomende maan.

© Igna Geveke, 2024

Melancholie van het groene blad

Twintig tere tinten roze telt mijn tuin en hoeveel meer tinten
groen ik begin er maar niet aan hoe weet die hommel zo
precies waar ze de honing haalt en sluipt het kikkertje waar het
niet gaan kan o al dat groen laat mijn hart berusten en mijn
hoofd verwelken er is geen einde te voorzien voorlopig toch
beseffende dat alles in beweging is en langzaam transformeert
naar andere hoedanigheden terwijl de tijd onbemerkt
voortschrijdt en alles stil lijkt te staan in het oneindig
vertraagd heden...

© Igna Geveke, 2018

Minnelied

Minnelied
O, kon ik maar
voor altijd
dit moment beleven

n in jouw armen
rusten tot de morgenstond

terwijl wij onze tederheden delen
en dralen bij ons minnespel

nu nog twinkelen de sterren
en geeft de maan een knipoog

maar al te spoedig
zal de zon ons wekken
en zullen wij dit zoete uur
opgeven voor de wereld
die daarbuiten wacht.

© Igna Geveke, bij Adagio,clarinetconcert Mozart

Moederland

Ik draag mijn kind in de fluwelen jungle
ik draag haar naar het verre land
waar onze toekomst wacht

Mijn kind draagt mij het leven uit
en draagt mijn leven verder
in het koude vaderland

© Igna Geveke 2025, Bij een schilderij van Robert Bosari

Nachtliefde

In het rond van je armen
wil ik leven
ik wil schuilen
in je ogenblauw
met de tranen van de nacht
wil ik huilen
van het onuitsprekelijk geluk
getuigen
dat jij mij en ik jou
toebedacht

© Igna Geveke 2025

Novemberavond

Roze flarden drijven in het blauw vogels keren op hun nest weerom kale takken schrijven woorden in de lucht vangen nog het laatste licht een vliegtuig trekt een streep onder de dag langzaam sluipt de schemer aan kleuren vervagen in schoorvoetend duister binnen steek ik een kaarsje aan.

© Igna Geveke 2024

Sunsation in the rain

Het was weer eens regenachtig
onze stoelen verzakten in zompige klei
dichters droegen hun drassige verzen voor
aan het druilerige publiek.

Tot onverwacht de zon doorbrak
en wij,
nagenoeg verpieterd door deze zondvloed,
opleefden en het alsnog heel gezellig werd.

© Igna Geveke 21 juni 2024

Watergedicht

Regen schildert op mijn raam
stroompjes als een aquarel
voegen zich bij mijn tranen
druppelsonate voor een verloren ziel
die zich hervindt
in de muziek van het water

© Igna Geveke 2025